Lilou, een Chinees peutertje is geadopteerd. Dit verhaal gaat over haar alledaagse belevenisjes: met je handen eten, aandacht vragen als je moeder met een vriendin wil praten of een pleister op je knie. Er wordt ook verteld hoe ze vanuit China naar Nederland kwam en er is een Sinterklaasverhaal. De meeste verhaaltjes zijn zeer herkenbare situaties uit het leven van een drie- á vierjarige.
Lees verder »
Als Lilou vier jaar wordt, gebeuren er twee belangrijke dingen. Ze mag voor het eerst naar school en ze gaat met haar Nederlandse adoptieouders een zusje halen in China. Net als Lilou wordt de peuter Didi ter adoptie meegegeven, omdat het in China niet toegestaan is om meer dan een kind per gezin te hebben. Na een gewenningsperiode zijn de twee meisjes al gauw de beste maatjes. Samen halen ze kattenkwaad uit, knutselen van alles in elkaar, spelen vader en moeder of doktertje.
Lees verder »
Lilou en Didi worden al groot, zo groot dat ze niet alleen tanden in hun mond hebben, maar ook in een doosje!
Natuurlijk beleven de zusjes weer allerlei avonturen.
Zo ontmoeten ze een echte prins. blijven alleen achter op een onbewoond eiland en krijgen allebei een babypoesje.
Ze liggen in een deuk als mama niet meer uit haar broek kan en zijn apetrots als papa een kanarie redt.
En soms praten ze over China, het land waar ze geboren zijn.
Lees verder »
In 1995 reisden wij naar China om daar onze oudste dochter, toen bijna twee jaar, op te halen. Twee jaar later reisden we met ons drieën opnieuw naar China en namen onze jongste dochter, toen ruim twee mee naar huis.
Beide kinderen hebben mij geïnspireerd tot het schrijven van de verhalenbundels ‘Eten met je handen’, ‘Prik in je bil’ en 'Tanden in een doosje'. Daarom berust gelijkenis met bestaande personen niet geheel op toeval, maar weet wel dat ik een erg dikke duim heb. Zo heeft mijn man bijvoorbeeld nooit met zijn handen gegeten, geschreven zoals in het titelverhaal uit 'Eten met je handen wordt.
Lees verder »
